Sienno, ul. Parkowa 1, 86-022 Dobrcz

tel. 602 242 014

O parku

Sienno leży w województwie – kujawsko-pomorskim  w gminie Dobrcz  w powiecie bydgoskim oddalone o 20 km na północ od Bydgoszczy (sprawdź dojazd w dziale KONTAKT).

Pałac w połowie XIX wieku

Pałac w połowie XIX wieku

Najstarsze pisemne informacje o Siennie pochodzą z  roku 1288 i znajdują się w dokumentach kościelnych. Wiadomo, że w roku 1349 Sienno było miejscowością  graniczną między Kujawami  w Królestwie Polskim, a  należącym do państwa Krzyżackiego -Pomorzem. W roku 1583 właścicielem Sienna była polska rodzina szlachecka Sienińskich, a w roku 1793 rodzina Wysockich. Świadczy to o tym ,że Sienno było majątkiem rycerskim. Po rozbiorach i wojnach napoleońskich Wysoccy sprzedali Sienno, radcy pruskiemu Ludwikowi Von Loga za  cenę 60 tysięcy talarów był to rok 1818.

Właściciel Sienna Wilhelm von Born-Fallois, lata dwudzieste XX wieku

Właściciel Sienna Wilhelm von Born-Fallois, lata dwudzieste XX wieku

Po śmierci Von Loga w 1832 Sienno zakupiła rodzina niemiecka Von Born (od 1876 von Born-Fallois). Nowy właściciel zastał w Siennie stary dwór drewniany o dwóch izbach oraz 6 ha parku i ogród. Rodzina von Born przejęła Sienno na ponad 100 lat. W roku 1841 zbudowała piękny neobarokowy pałac z centralnym dwukondygnacyjnym ryzalitem i założyła  park w stylu angielskim. W 1860  dobudowano do pałacu wielokątną wieżę oraz przybudówkę. Pałac spłonął w czasie działań wojennych w roku 1945 a właściciele opuścili majątek. Po przejęciu  po wojnie przez PGR ziemi uprawnej  należącej  do majątku Sienno, część parkowa ulegała stopniowej dewastacji, rozebrano ogrodzenie, zburzono kaplicę oraz  rozkradziono elementy małej architektury. Wycięto wiele cennych gatunków drzew.

W tym stanie park  przetrwał do 2001, kiedy nabyli go  obecni właściciele.

Park  w Siennie  jest  pozostałością po parku   dworskim, założonym  w stylu angielskim przy budowie pałacu  w połowie XIX wieku. Niestety nie zachowały się żadne plany dotyczące pierwotnego założenia parkowego. Obecnie na terenie  około 3 ha znajduje się swobodnie rosnąca roślinność głównie starodrzew, wśród którego przebiegają ścieżki spacerowe, można zobaczyć typowe  elementy parkowe – staw, strumyk, kopiec, pozostałość po alei  lipowej oraz kilka drzew – pomników przyrody.  Rodzime gatunki drzew reprezentują dęby szypułkowe(2 z nich o obwodach powyżej 4,90), lipy drobnolistne, jesiony wyniosłe, wiązy szypułkowe, klony, jawory i zwyczajne, graby, olchy oraz buk czerwonolistny. Z gatunków zadomowionych kilkanaście kasztanowców białych oraz kilka robinii czyli grochodrzewów. W podszycie spotykamy bez lilak, jaśminowca wonnego, śnieguliczkę białą, trzmielinę, czeremchę, derenia świdwę,  porzeczkę złotą, bez czarny oraz wierzby. Są też posadzone przez nowego właściciela młode drzewa, platan klonolistny, świerki pospolite oraz świerk serbski, magnolia cypryśnik błotny oraz sosna limba. W  runie parkowym  na wiosnę królują zawilce gajowe i żółte, fiołki wonne, żarnopłony wiosenne, złoć żółta, paprocie i bluszcze a latem unosi się słodka woń kwitnących lip.

Pałac od strony parku, lata 30ste XX wieku

Pałac od strony parku, lata 30ste XX wieku

Fauna parkowa reprezentowana  jest przez wiele gatunków ptaków gnieżdżących się wśród drzew np. kowaliki, sikorki, dzięcioł duży, drozdy, sójki, gile przelotem, grubodzioby, kos, a wśród zarośli spacerują na wpół oswojone bażanty. Parkowy staw odwiedzają kaczki krzyżówki a  w wodzie pływają ryby. Wśród płazów królują żaby głównie trawne, ropuchy i grzebuszki, rzekotka i traszki .

Wśród licznej rzeszy owadów  warte wspomnienia są: 3 gatunki trzmieli, wiele gatunków motyli z paziem  królowej, ważki w kolorach: czerwonym, zielonym i niebieskim, chrząszcze reprezentowane przez chronione biegacze  i biedronki. W pobliskich trzcinowiskach łatwo zauważyć czajki żurawie i drapieżnika – błotniaka stawowego.

Wszystkie te zwierzęta znajdują w parku swoje naturalne środowisko do rozwoju.